İtalyan düşünür Niccolò Machiavelli’nin insan doğası hakkındaki yaklaşımları çerçevesinde derlenen veriler, kişisel ilişkilerde çıkar odaklı sahte dostlukları ele veren üç belirgin davranışı ortaya koyuyor. Çıkar bittiğinde uzaklaşma, geçmişteki tanıdıkları karalama ve tartışmalarda eski kırgınlıkları koz olarak kullanma eğilimleri, tarafların samimiyetini ölçmede belirleyici bir gösterge sayılıyor.
Machiavelli’ye atfedilen değerlendirmelere göre bireyleri tanımanın temel yöntemi, verilen sözlerden ziyade sergilenen somut tutumları izlemekten geçiyor. İlişkide yalnızca maddi imkan, sosyal çevre veya manevi menfaat sağlandığı müddetçe yakınlık kurulması, zor zamanlarda ise desteğin kesilmesi samimiyetsizliğin ilk işareti olarak değerlendiriliyor.
Bireyin geçmişte hayatında yer alan arkadaşları ya da iş ortakları hakkında daima suçlayıcı bir üslup kullanması bir diğer risk unsuru kabul ediliyor. Kendi payını görmezden gelerek eski çevresini kötüleyen ve mahremiyeti ihlal eden yaklaşımların, mevcut ilişkilere de aynı biçimde yansıyabileceği kaydediliyor.
Fikir ayrılıkları sırasında sorunları uzlaşmayla sonuçlandırmak yerine eski hataların birer suçlama aracına dönüştürülmesi ise ilişkinin güç mücadelesine evrildiğini gösteriyor. Karşılıklı sınırların korunması ve kriz anlarında saygının sürdürülmesi sağlıklı iletişimin omurgasını oluştururken, gerçek niyetin zaman içindeki tutarlılıkla anlaşılabileceği vurgulanıyor.
Yorumlar kapalı.